Bugüne dair sustugum seyler var, hiç konusmadiklarim. Içinde kayboldugum sehirler, yine içimde kaybolup giden insanlar… Geçmisin anilarini canli tutmak ve bugünlere katki sunmak adina, belki de dünle bugünleri bir arada yasiyor insan… Kâh geçmise yolculuk yaparak, kâh bugünleri yasayarak, kâh gelecegin hayallerini kurarak…
Vatan ve memleket özlemi, anaya duyulan hasret ve özlem gibidir. Memleketin havasi, günesi, sokaklari, hatirlandikça insanin göz pinarlari dolar, çünkü memleket sevgidir, özlemdir, hasrettir. Köyümün yetiskinleri, kiz çocuklarini okutmayan, okuyamayan ve bunu inanca baglayan anne babalar vardi. Oysa ilk ayet “IKRA”, oku degil miydi? Bu nedenle bir sonraki kusak anneler ve babalar çocuklarina ümit oldular, kol kanat oldular ve onlari okutarak kollarina altin bilezik takiyorlardi, yani okuyamamisligin ezikligini yasayan anne ve babalar, çocuklarina okuma olanagini sonuna kadar sunmuslardi.
Annem aslinda en büyük asiyi yapmisti; kendi kendime yetebilme asisiydi, bir türlü kimselerin bana anlatamadigi, ya da anlattiklari halde benim anlamadigim konuydu bu, hayatla mücadele ederken anladim ben bunu.